تنگ شیشه ای

بودن در کنارت، جایی که باید تمامی خود را در نزدیکی با تو معنا کنم و تو را قسمتی از خودم تصور کنم، برای من ترسناک ترین و غیرقابل باورترین اتفاق عالم است. روح من با تقسیم شدن و سهیم کردن بیگانه است. دوستت دارم اما چیزی در درونم مرا از دل سپردن و یکی شدن با تو برحذر می دارد.
راستش پیش از این هیچ گاه به عشق به عنوان یک مساله ی جدی ننگریسته بودم. چرا که عشق را از خود دور می دیدم و دیگران را دچارش! انگار جایی بودم که فرسنگها با دلدادگی فاصله داشت و عایقی از جنس بی تفاوتی من را از عشق جدا می ساخت. من به سان ماهیِ محبوس در تُنگ آب، حیات خود را وابسته به زندگی در اقلیمی می دیدم که در آن فقط من بودم و من و هیچ تقسیمی در کار نبود و من زنده بودنم را مدیون این حصار شیشه ای و فضای تَنگ امنیت بخش آن می دانستم. تار و پود وجود من از تنهایی و در تنهایی گره خورده بود و من شادمان از این همه گره های محکم و بی عیب و نقص بافته می شدم و بالا می رفتم و زنده بودنم را که حاصل تنهاییِ تسلط بخشِ من بر همه چیز بود جشن می گرفتم. اما ناگهان تو با آمدنت با ظرافتی که نفهمیدمش دیوار زنده بودنم و زنده گی ام را به لرزه انداختی.
اکنون از خود تو میپرسم: چه چیزی قدرت آن را دارد تا این گره های کور امنیت بخش را باز کند، تمام این تار و پود را از هم بگُسلاند و این حس کنترل داشتن بر نبض زندگی را از بین ببرد؟
عشق! تنها عشق! همان ماهیت جسوری که نمی توانم با آن گره بخورم، چرا که ذات آن گره خوردنی نیست، بلکه گشودن است و پاره کردن، بی برنامگی است و از دست دادنِ وقت برای رسیدن به تک تک اهداف مستقلانه ی زندگیِ انفرادیِ خویش، اجازه دادن به دیگری است تا بر وجود تو “اثر” بگذارد، مُهر وجودی خودش را بر پیشانی و قلبت حک کند و آن همه کنترلی که از قِبَل تنهایی نصیبت می شد از چنگالت خارج کند…
وسواسی ها عشق را پس می زنند و من یکی از همان وسواسی های بدقلقم. میبینی چطور زنده بودن و راحت نفس کشیدن تمام آن‌ چیزی است که می خواهم اما عشق را که سرمنشا اصلی زندگی است پس میزنم؟! چه پارادوکس غریبی! حیات بخش ترین پدیده ی هستی برای من کُشنده ترینِ آنهاست.
عزیزم، تویی که توانسته ای قلبم را به لرزه درآوری! لطفا تا می توانی از من فاصله بگیر، آخر این بوی حیات، بوی این لرزش غریب مرا می کشد…

“متاثر از تئوری ژاک لاکان در خصوص ساختار وسواس”

#امیر_حسین_کمیجانی

دسته بندی : وبلاگ

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *